De vrije leider

Wie de platgetreden paden bewandelt, eet bescheten gras.

Dat is geen rebelse uitspraak om indruk te maken. Het is een waarheid die je leven verandert zodra je hem toelaat.

Want de veilige weg, de weg die iedereen neemt omdat het nu eenmaal zo gaat, leidt niet naar vrijheid. Hij leidt naar een leven dat je passief overkomt in plaats van actief kiest. En op een dag word je wakker en vraag je je af hoe het zo ver is gekomen.

In deze aflevering neem ik je mee naar het diepste niveau van leiderschap. Niet het soort dat mensen bewonderen als je op een podium staat. 

Het soort dat er is wanneer niemand kijkt. Wanneer de makkelijke keuze verleidelijk dichtbij staat en alleen jij weet welke keuze je werkelijk maakt.

• Ik deel waarom ik mezelf een conservatief-progressieve rebel noem. 
• Waarom ik drie keer van vriendenkring veranderde in 25 jaar, en wat dat me leerde over wie je rondom je toelaat. 
• De paradox die ik telkens opnieuw zie: wie kiest voor de makkelijke weg krijgt een moeilijker leven, wie kiest voor de moeilijke weg krijgt een gemakkelijker leven.

Je hoort hoe Marc, Sarah, Thomas en Annelies elk hun eigen keuze uitstellen, en wat hen tegenhoudt om die eindelijk te maken.

En dan neem ik je mee op een reis door de geschiedenis van geld. 

• De Romeinen die hun munt stilletjes uitholden tot hun rijk uiteindelijk meeviel. 
• Duitsland in 1923, waar mensen hun loon in kruiwagens vervoerden omdat geld bijna niets meer waard was. 
• Het moment in 1971 waarop de belofte tussen geld en goud definitief brak. En wat dat allemaal betekent voor jouw spaargeld vandaag.

Waarom fysiek goud al duizenden jaren bewijst wat papiergeld nooit kan beloven. Wat het betekent om voorbereid te zijn wanneer een systeem onder druk komt te staan. En waarom steeds meer mensen ook kijken naar Bitcoin als digitale vorm van datzelfde principe.

Wil jij écht het echt aanpakken maar heb je geen idee waar te beginnen? Plan jouw Riddergesprek in

De link naar eerdere aflevering over edelmetalen en de flag theory

Ontdek het verdiepende blogartikel op de website. Ideaal voor de 30 tot 50 jarigen die méér willen halen uit zijn of haar leven. 

Of je nu vijfentwintig bent of vijfenzestig, of je net begint of al jaren onderneemt: ergens in deze aflevering herken je jezelf. Misschien in Marc. Misschien in Sarah. Misschien in die stille onrust die je al een tijdje meedraagt maar nooit hardop hebt uitgesproken.

Aan het einde stel ik naar gewoonte een vraag die nog dagen bij je zal blijven hangen.

Wil je daarna een eerlijk gesprek? Geen pitch, geen druk, gewoon een volwassen gesprek over waar jij vandaag staat en waar ik jou daarbij kan helpen. Meld je dan hier aan.

De Ronde Tafel | Johan Volckaert | De Netwerk Ridder

Over De Ronde Tafel

De Ronde Tafel is de podcast van Johan Volckaert, De Netwerk Ridder. Voor bewuste ondernemers die bouwen zonder strijd. Die begrijpen dat groei niet begint bij meer verdienen, maar bij anders denken. Over geld, gezondheid, netwerk en leven.

Boek een Riddergesprek

Een strategische diagnose van waar je vandaag staat. We kijken naar je inkomen, je bedrijf, je vermogen, je leefomgeving en je netwerk. Op het einde weet je welke eerste beweging het meeste hefboomeffect heeft.

Ik help jou sowieso met de richting die je nodig hebt en vandaag het best bij je past. Zowel vanuit mijn netwerk, tools en krachtige hacks. 

Volg De Netwerk Ridder

>> Website: denetwerkridder.be

>> LinkedIn

>> Facebook

>> Instagram

>> Business Knights of Growth

Deze podcast is uitsluitend bedoeld als algemene informatie en persoonlijke getuigenis. Niets hierin vormt fiscaal, juridisch of financieel ad...

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Paden bewandeld eet bescheten gras. Ik zeg dat niet om rebels te klinken, ik zeg dat omdat het waar is. De veilige weg. De normale weg. De weg die iedereen neemt omdat het nu eenmaal zo gaat. Die weg leidt niet naar vrijheid. Het leidt naar een leven dat het passief overkomt in plaats van actief kiest. En dan komt je op je 55ste wakker en dan vraagt je je af hoe is het zo ver gekomen. Vandaag gaat het over leiderschap en niet dat soort dat mensen bewonderen als je op een podium staat. Dat soort dat als er niemand kijkt, als je het moeilijk hebt, als de makkelijke keuze verleidelijk dichtbij staat. Dat soort leiderschap begint bij jou. Alleen in het donker, wanneer niemand het ziet. Leiderschap begint niet wanneer mensen kijken. Het begint wanneer niemand kijkt. Welkom bij de ronde tafel. Je bent hier omdat je meer wilt. Je wilt meer dan omzet alleen draaien. Gij wilt meer dan overleven. Meer dan wachten tot het rustig genoeg is om daar eindelijk keer aan te beginnen. Deze podcast is de plek waar ik spreek over wat er echt toe doet: leiderschap, groei, vrijheid. En niet vanuit theorie, maar vanuit de gesprekken die ik voerde met ondernemers. Vanuit mijn eigen ondernemerschap en vanuit de inzichten die u helpen om uw leven en uw business op een lijn te brengen. Want er zijn dingen die je nergens anders gaat horen, of wat ook nergens anders hoort. Niet in een cursus, niet in een boek, alleen in een eerlijk gesprek van iemand die het zelf heeft doorleefd. Ik ben Johan Volker, de netwerkredder, een businessman met groene vingers. En alles wat ik hier breng, heb ik zelf doorleefd. Te fouten. Te opnieuw beginnen en de lessen die alleen komen als je bereid bent om eerlijk te kijken. Mijn doel is dus niet dat je alles perfect doet. Mijn doel is dat jij elke dag een stapje dichter komt bij wie jij wilt zijn. Bij het leven dat je wilt leiden. Via de drie assen die alles samenbrengen. Uw relaties en netwerk, gezondheid en leefomgeving en uw financiële intelligentie. Wikipedia niet toepassen wat dat niet weet, en wat je wel weet, dat verandert alles. Hier bouwen we vanuit courage: de moed om te ondernemen vanuit het hart. Ik wens u heel veel luisterplezier, maar laten we vooral beginnen. Ik ben een conservatief progressieve rebel. Ik begrijp dat we nu even uw wengbrouwfront. Kan je dat even uitleggen wat ik daarmee bedoel? Want het is geen tegenstrijdigheid, het is eerder een positie. Ik geloof in vrijheid, maar niet in vrijblijvendheid. Ik geloof in groei, maar niet in mezelf voorbij lopen. Ik geloof in traditie, maar niet in vastgeroeste systemen. Geloof in vernieuwing, maar niet in risicoloze chaos. En geloof in leiderschap, maar niet in ego. Dat is een positie die niet past in een vakje: het is niet links, het is ook niet rechts, of het is ook niet het midden. Het is niet braaf, het is ook niet wild. Maar gegrond in waarden die ik niet heb gekozen omdat ze populair zijn, omdat ik ze gekozen heb, omdat ze kloppen. En ik verdedig ze ook als de hele wereld zou zeggen tegen mij dat het niet klopt. Want staan voor waarden en idealen ook als niemand u daarin volgt, dat is de kern van zelfleiderschap. Dwarfslegers nodig om de trein te doen rijden. Niet die mensen die meegaan met de stroom, maar de mensen die zeggen nee, het klopt iets niet. Hier klopt iets niet. Die bereid zijn om hardop te zeggen ook als het een vrienden kost. En geloof mij vrij, het kost uw vrienden, dat weet ik uit ervaring. Ik ben afgudeerd in 2001. Ik heb in tussentijd al drie keer van vriendenkring gewisseld. Niet omdat ik een moeilijke mens ben, maar omdat ik groeide. Groeid betekent dat er soms mensen achterlaat, of dan zij jou achterlaten. De eerste keer was geleidelijk. Gestudeerd af, het leven gaat in verschillende richtingen uit. De gesprekken worden minder en de gemeenschappelijke grond verdwijnt. De tweede keer was bewuster. Ik begon andere keuzes te maken. Zo rond 2010, 2012, rond die periode. Ik begon andere keuzes te maken, andere waarden te leven. Mensen die ik dacht te kennen, bleken de versie van mij niet meer te smaken. En we gingen het één. Of ik haalde hen weg of zij haalde mij weg. Afscheid nemen. En de derde keer was corona, 2020. Plos werd dat heel duidelijk wie je werkelijk aan dezelfde tafel geworden. Praktisch de helft van mijn Facebook-vrienden heb ik ingeruid door anderen. Op LinkedIn heb ik heel veel mensen van wel gezegd. Soms door mijzelf. Dat doet totaal geen pijn op dat moment. Maar soms door hen, doet soms wel een keer pijn. En dat voelt niet goed op dat moment. Dat klopt. Ook als het verlies is van mensen die je al lang niet meer voeden. Maar het heeft mij iets fundamenteels geleerd. Je netwerk is een spiegel van wie jij bent. Als je groeit, dan verandert in een spiegel. En als jij weigert te groeien uit angst voor wat jij gaat verliezen, dan verlies je uiteindelijk nog veel meer. Wie je rondom je toelaat, bepaalt wie jij wordt. Dat is geen cliché. Het is de meest onderschatte waarheid over leiderschap. Je kent waarschijnlijk die uitspraak van Jim Roone. Je bent het gemiddelde van de vijf mensen dichtst bij u staan. Vijf mensen: dat is alles. Zo klein is de kring die uw wereldbeeld vormt. Uw vertuigingen, uw ambitie, uw grenzen. Uw definitie van wat mogelijk is. En als je in een relatie bent, dan schieten van die vijf mensen nog drie over. Want twee plekken worden ingenomen door hun partner. Twee plekken die de toon zetten voor hoe je naar jezelf kijkt. Naar de mogelijkheden en naar wat hij verdient. En dat betekent één ding. Die drie overgebleven plekken zijn dus geen bijzaak, ze zijn cruciaal. Dus kies wijs, kies goed, want de mensen die je toelaat aan tafel bepalen niet alleen je avenden en je weekends, ze bepalen wie word, wat jij durft, wat jij gelooft en hoe vergij gaat. De vrije leider kiest dus een kring niet op basis van wie hij altijd heeft gekend. Hij kiest op basis van wie hij wil worden. En dan heb je de paradox die ik keer op keer zie bij mensen die ik begeleid en die ik zelf ook heb doorleefd. Want wie kiest voor de makkelijke weg heeft een moeilijker leven. En wie kiest voor de moeilijke weg heeft een makkelijker leven na verloop van tijd. De makkelijke keuze is jezelf afwijzen door niet te solliciteren voor een job die je eigenlijk wilt. Die makkelijke keuze is niet investeren in uw eigen groei waar wachten tot iemand anders het voor u doet. De makkelijke keuze is niet de moeilijke gesprekken voeren, maar hopen dat die gesprekken en de problemen vanzelf verdwijnen. En die keuzes stapelen zichzelf op jaar na jaar, totdat het op een punt staat waar jij je niet meer kunt herinneren, wanneer het voor het laatst iets gedaan hebt vanuit echte keuze, in plaats van een gewoonte of gemak. En weerstand maakt van steenkool diamanten. Niet ondanks de extreme druk, maar dankzij de extreme druk. Ik heb dat letterlijk gevoeld. Periodes van mijn leven die zo zwaar waren dat ik niet begreep hoe ik er door moest. Verlies. Rouw, financiële druk, vechtscheiding, contactbreuk met mijn kinderen. Kortom, die een perfecte storm die alles tegelijkertijd raakt. En toch. Elke van die periodes heeft mij gegeven wat geen succes meer had kunnen geven. Inzicht, karakter. De zekerheid dat ik weet wie ik ben als alles wegvalt. En je weet pas wie dat de werkelijk bent als het leven de versiering wegneemt. Wat dat dan overblijft, dan zet ik hij. De moeilijke keuze om door te gaan als het makkelijker is om te stoppen. Die moeilijke keuze om eerlijk te zijn als een leugen comfortabeler is. Die moeilijke keuze om te groeien als stilstaan en veiliger voelt. Dat zijn de keuzes die het karakter bouwen. En karakter is het fundament van zelfleiderschap. Laten we het nu even concreet maken. Concreet aan de hand van de vier personen die de in tussentijd al een beetje zou moeten kennen. Mark zit in het Equadrant en is 55 jaar. Mark weet al tien jaar dat hij eigenlijk zou moeten stoppen en wachten, dat hij die stap moet zetten naar iets wat meer bij hem past, dat zijn talenten groter zijn dan zijn functie. Maar Mark kiest elke dag opnieuw voor de makkelijkste oplossing. Het loon dat binnenkomt, zijn gouden kooi. De zekerheid die hij vertrouwd aanvoelen. De status quo die pijn doet, maar wel voorspelbaar is. En elke dag dat hij wacht, wordt hij een stap zwaarder. En niet omdat hij een weg langer wordt, maar omdat die spier die de moeilijke keuzes maakt, atrofieert als je hem niet gebruikt. Dat is een moeilijk woord voor achteruit gaan, krimpt, verzwakt, waardoor ze niet of te weinig wordt gebruikt. Of doordat ze niet of te weinig wordt gebruikt. Dus als jij bepaalde talenten bezit die uniek zijn in de wereld, waar je weet dat je waarde toevoegt aan deze prachtige wereld. Waardoor je een meerwaarde bent voor anderen en je goud dat in eigen beheer en je doet daar niks mee. Dan bij bezig met een doodszone. Want je hebt talenten die je liever in de grond stopt en zelf gebruikt voor jezelf, maar niet naar de buitenwereld gebruikt. En die talenten zijn onbenut. Je bent egoïstisch. Je hebt een plicht naar het universum toe om die talenten te gaan inzetten voor anderen te helpen. En als je er niks mee doet, dan zijn ze heel egoïstisch bezig. Dus het is je plicht om er iets mee te doen. Daarom is Marx zijn de grootste vijand niet zijn werkgever is, het is zijn eigen uitstelgedrag, verpakt als voorzichtigheid. En dan hebben we Sarah. Sarah zit in het S-kwadrant 35 jaar. Sarah leidt zichzelf goed als iemand kijkt. Ze is professioneel, ze levert, ze communiceert, ze is betrouwbaar voor haar klanten. Maar als niemand kijkt, dan stelt zij de moeilijkste keuze uit. Ze investeert niet in haar eigen groei, omdat er altijd een klant is die wacht. Ze laat haar eigen rekening in het rood staan, terwijl ze anderen bedient. Ze zegt ja als ze nee bedoelt. Sarah leidt haar een business. Maar ze leidt zichzelf niet. Zelfleiderschap begint bij de keuze die hij maakt als er geen publiek is. Sarah heeft zichzelf nooit echt gezien als haar eigen prioriteit. Dan hebben we Thomas. Thomas zit in het B-kwadrant 42 jaar. Thomas is in tegenens in een business. Zijn klanten vertrouwen hem, zijn team ook. Thomas. Thomas neemt beslissingen van het ego in plaats van het waarden. En hij kiest voor een deal die zijn status bevestigt in plaats van de deal die zijn missie dient. Hij omringt zich met mensen die hem bewonderen in plaats van diegenen die hem uitdagen. Thomas leidt anderen, maar hij laat zichzelf niet leiden door iets wat groter is dan zichzelf. Leiderschap zonder dat er iets om voor te staan dat groter is dan gijzelf, dat is gewoon management. Management zonder ziel maakt vroeg of laat iedereen moe. Dan heb je Annese. Ze is in het Iquad 48 jaar. En Annelies heeft discipline. Ze heeft 20 jaar lang bewuste keuzes gemaakt over geld. Over investeren, over haar toekomst. Maar Annelies maakt een moeilijke keuze niet als het over haar zelf gaat. Ze investeert in assets, maar niet in haar eigen groei. Ze spreidt haar vermogen, maar niet haar netwerken en ze beschermt haar geld, maar niet haar energie. Annelid haar portfolio. Maar wie gaat Annelies leiden of wie leidt Annelies? De meest onderschatte investering is niet in aandelen of vastgoed. Het is de versie van jezelf die al die assets kan dragen. Er zijn veel mensen die pas in actie komen wanneer dat echt moet, wanneer dat in job wegvalt, wanneer dat de pensioenuitkering niveau staat. In België, laten we eerlijk zijn, als zelfstandige is dat maar iets heel flauw te zijn dat je heel hard je best gedaan hebt en heel goed gewerkt hebt en dat je dat slim aangepakt hebt. Wanneer gezondheid niet meer meewerkt, of wanneer het plots duidelijk wordt dat je inkomen maar op één been stond. En dan komt de spijtachteraf, had ik maar eerder begonnen. En ik spreek dat niet uit als een veroordeling. Ik spreek dat uit als een herkenning. Want ik heb ook gewacht tot het moest. Meer dan één keer. En ik heb ook die prijs betaald die hoort bij te lang wachten. Vooradziendheid betekent dus niet dat je alles kunt voorzien. Dat betekent dat je handelt vanuit verantwoordelijkheid naar je toekomst. Niet vanuit die angst, maar vanuit de keuze. En als we dat toch hebben voor hetzindigheid, wil ik toch even stilstaan wat ik hoorde van een goede vriendin. Ze maakten zich zorgen over de financiële toekomst van haar kinderen. Ze vertelde mij dat ze dus een bezoek aan de bank had gedaan, maar dat dat eigenlijk toch wel vrij afstandelijk aanvoelde. Het waren mooie woorden, ingewikkelde producten. Maar ze kreeg nooit het gevoel dat ze echt wisten of ze nu het beste advies hadden gekregen. En ik herken dat middel, want ik heb datzelfde gevoeld. Ik denk dat Mark dat ook kent die een stille onrust de vraag dat hij zichzelf nooit hardop stelt, maar die er wel is. Is wat ik opgebouwd heb, veilig genoeg op dit moment. Staat mijn pensioen op stevige grond of op strijfstand dat ik niet kan zien, daarvoor gaan we even naar de Romeinen. Want de Romeinse munten de Romeinen hun munten waren dinarius, oorspronkelijk bestaand vanuit zuiver zilver. Of bijna zuiver zilver. Maar namate dat Rijk groeide, naarmate de oorlogen duurder werden en de overheden meer moesten uitgeven dan ze inde, begonnen ze dat zilverhalte stilkens te verlagen. Eerst 10% minder dan 20. Tegen de derde eeuw na Christus bevatte de Dinarius amper nog 5% zilver. Aan het uitzicht van de munt veranderde niets. Het gewicht was ook hetzelfde, maar de waarde was uitgehoold. En met die uitholing brokkelde ook het vertrouwen af. Met dat vertrouwen afbrokkelde eindigde het hele Rijk. Ik ben de voorstander van geschiedenis, omdat geschiedenis je heel veel leert. Een sprong van 20 eeuwen vooruit. We gaan naar Duitsland. Na de Eerste Wereldoorlog moest de Weimar Republiek herstelbetalingen doen die ze niet konden dragen. Dus deed de regering wat regeringen al eeuwen doen als zij schulden hebben en die ze niet kunnen betalen. En dat is. Zij drukte geld bij. In januari 1923 kostte een brood ongeveer 250 mark. In november van datzelfde jaar in 1923 kostte hetzelfde brood 200 miljard mark. Mensen vervoerden hun loon in kruiwagens. De naar werd ermee aangestoken. Spaargeld dat een leven lang was opgebouwd, was in enkele maanden niets meer waard. Wat er daarna gebeurde, kennen we allemaal. Een verarmde, vernederde, verwoede bevolking was vatbaar voor iemand die beloofde orde te brengen. En dat is geen geschiedenisles om je bang te maken. Het is een patroon dat zich herhaalt. Telkens als een overheid meer uitgeeft dan ze int, grijpt men terug naar hetzelfde instrument die een geldpers. Telkens is de overheid niet die de prijs betaalt, maar is de bevolking die de prijs betaalt. Na de Tweede Wereldoorlog in 1944 werd het Bretton Woods systeem ingericht. Er waren 44 landen die afspraken door de munt gekoppeld werd aan de Amerikaanse dollar. En de dollar op zijn beurt was inwisselbaar tegen goud aan een vaste prijs van 35 dollar per oun. Goud diende als het ultieme onderpand achter dat hele systeem. Dus een goud gedragen systeem. Maar banken en overheden hielden nooit voldoende fysiek goud aan om elke uitgegeven dollar te dekken. Ze gaven veel meer geld uit dan als ze goud in de kluizen hadden liggen. In 1971 beseften eigenlijk de Amerikaanse overheid dat ze die belofte niet langer konden waarmaken. En op een moeilement tijdens het tv op een avond, toen iedereen elke Amerika naar tv aan het kijken was, werd een nationaal bericht gedeeld in de ether, waarin president Nixon tijdelijk de inwisselbaarheid van dollar in goud opschorten. Tijdelijk. Het is nog steeds tijdelijk, by the way. Zo gaan overheden om met tijdelijkheid. Dat moment betekende eigenlijk het officiële einde van elke koppeling tussen geld en een tastbaar onderpand. Voor 1971 was geld waarde. Vanop het moment dat in 1971 niks om dat deed, werd geld plots schuld. Belangrijk om te onthouden. Want wij zijn allemaal opgekweekt om te sparen. Maar eigenlijk is hetgeen wat op de bank staat van spaargeld schuld. Want de bank heeft dat geld niet meer. Zij zijn schulden naar jou toe. Dat is een heel groot verschil. Veel mensen snappen dat nog niet. Dus sindsdien is geld puur overeenkomst, een cijfer op een scherm, gekt door niets anders dan een collectief geloof dat het iets waard is. Wat betekent dat voor u vandaag? De euro en de dollar bestaan vandaag dus niet omdat ze fysiek gedekt zijn door iets tastbaars. Ze bestaan omdat wij collectief geloven dat ze waarden hebben. Het is vertrouwen aangestuurd door één centrale overheid, één centrale bank. En die beslist hoeveel er wordt bijgemaakt. Gedrukt en wanneer. En dat bijdrukken, moeten niet zien dat die persen aanstaan. Dat is gewoon een knop op een computerscherm dat zegt van we maken zoveel miljarden bij. En die worden gemaakt uit het niets. Zolang dat vertrouwen standhoudt, werkt dat systeem. Maar vertrouwen is geen garantie, het is een keuze die miljoenen mensen elke dag opnieuw maken zonder dat ze dat beseffen. En dat is dus waar zelfleiderschap een andere betekenis krijgt. Wat als jij liever zelf leidt dan geleid wordt door één centraal orgaan, dat voor u beslist hoeveel hoeveel uw geld mogen waard is, dan moet je andere keuzes gaan maken. En dan verstaat dat niet om te sparen op de manier dat het duo is aangeleerd, door de geschiedenis heen en verschillende metalen elk hun eigen rol gespeeld, dat is niet toevallig, want elk metaal past bij een andere behoefte. Ik heb daar eerlijk al een keer over gesproken in een van de vorige afleveringen. Over bitcoin en over de vlechttheorie. Zilver wordt eeuwenlang gebruikt als het dagelijkse betaalmiddel voor het gewone volk. Het is stabieler in beschikbaarheid dan goud. Het is makkelijker deelbaar in kleine hoeveelheden, waardoor dat praktisch is voor alledaagse handel. Die Romeinse denarius, de Spaanse rial en talloze munten door de geschiedenis heen, waren in essentie zilver. En niet omdat zilver minder waardevol is, maar omdat het gewoon de juiste schaal had voor het dagelijks leven. Goud daarentegen diende een andere rol, een ander doel. Ziet als reserve, als waardeopslag voor grote vermogens. Voor koning krijgen voor centrale banken. Schaarser, dichter en daar ook daardoor de logische keuze voor wie de grote waarde compact wil bewaren. In 1971 bijvoorbeeld kostte een goed herenpak in Londen ongeveer 35 Britse ponte. Diezelfde 35 dollar was toen de waarde van 1 ounz goud. Vandaag kost dat pak ongeveer 1500 pon. En die 1 ounz goud is ondertussen een waarde van 1800 à 2400 euro waard. Dat wil zeggen dat dat pak niet duurder geworden is. Het geld is minder waard geworden. Dus goud heeft simpelweg gedaan wat dat al eeuwen doet. Stand houden terwijl alles daar rond verschuift. En er zijn nog twee metalen die minder bekend zijn bij het groot publiek, maar al decennia lang hun eigen plek hebben. Dat is platina en palladium. Beide zijn extreem zeldzaam. Beide zijn ook onmisbaar in industriële toepassingen zoals de auto-industrie, zoals elektronica. Daardoor zijn ze ook gedreven door een andere vraagdynamiek dan goud en zilver. Sommige mensen die een vermogen willen spreiden, kijken daarom ook uit om die twee andere metalen te zien als een aanvulling, maar niet als een vervanging, als een extra laag in dezelfde logica. Stel dat morgen je bank een week dicht is. Je hebt geen toegang tot je rekening. Er is geen pin die werkt. Je kunt dus niet pinnen. En dat is ook geen science fiction. Dat gebeurde in Cyprus in 2013, in Griekenland in 2015. En in Argentinië de voorbije decennia, heel matig. En ook dit jaar is dat al een paar keer gebeurd in Nederland en in België. Wie op dat moment alleen papier geld of een bankszaldo heeft, staat dus mijn lege handen. Wie een deel van zijn vermogen in fysiek goud heeft, kan het altijd verkopen voor lokale valuta. Goud heeft geen bank nodig om waarde te hebben. Het heeft alleen iemand nodig die het wil aanvaarden. En dat is al duizenden jaren het geval in elk land, ongeacht welk politiek systeem er heerst of heerste. In oorlogstijden bewijst de geschiedenis dat telkens opnieuw, daarom is het zo belangrijk dat u je geschiedenis kent. Telkens tijdens de Tweede Wereldoorlog konden vluchtende families met goud in hun zakken letterlijk hun overtocht, hun onderdak en hun voedsel kopen op plekken waar hun bankrekeningen in een land dat niet meer bestond, volstrekt waardeloos was geworden. Goud reisde gewoon mee. Goud was overal herkenbaar en het vroeg geen vertrouwen in een instituut. Alleen vertrouwen in zichzelf. Het is geen overdreven scenario om angst te zagen. Het is de meest praktische illustratie van wat decentrale waardebescherming werkelijk betekent, waarom het je niet wordt aangeleerd op school. Je gaat het nergens vinden, je moet het zelf op zoek naar gaan. Voor u betekent dat vandaag dat jij niet dat je morgen moet vluchten. Het betekent dat je begrijpt waarom een deel van uw vermogen, ook al is dat een bescheiden vermogen, dat buiten een systeem zit, dat afhankelijk is van vertrouwen in één overheid of één bank. Wie dat fysiek goud bezit, bezit niet alleen metaal. Het bezit een vorm van vrijheid die geen enkele bank, geen enkele overheid en geen enkel systeem van u kan afnemen. De Romeinen wisten niet om dat niet te voorkomen. De Duitsers in 1923 wisten ook niet om dat te voorkomen. Maar jij vandaag hoe zij niet wisten, of liever waar zij de tijd niet voor hebben gehad om dat toe te passen. Ik heb het over edelmetalen. Die edelmetalen, ik heb daar eigenlijk al uitgesproken over gesproken in andere afleveringen. Over de structuur via Liechtenstein, de opslag in Zwitserland en de raffinaderij in Turkije. Waarom 50 euro per maand al genoeg is om te beginnen. En de links naar die aflevering ga ik in de podcastbeschrijving delen. Zodat je de volledige uitleg daarvan kunt krijgen. Wat ik hier wil zeggen, is eigenlijk het gevoel erachter. Mijn vriendin beschreeft dat perfect. Het gaat niet alleen over geld, het gaat over verantwoordelijkheid. Over vooruitdenken, over het creëren van een buffer die tastbaar is. Die je begrijpt die niet verdampt als het systeem krantelt. En voor Mark is dat zijn eerste stap buiten de zekerheid die hem vervangen had. 30 jaar. Een spaarboekje met minimale rente en een dalende koopkracht die zijn koopkracht volledig opeet. Zijn eerste vlak buiten België verandert hoe hij naar de rest kijkt. Voor Annelies is dat de onbrekende laag. Ze heeft daar vermogen gespreid over actieve klasse. Maar alles staat in dezelfde juridicie. Dus fysiek groud in Zwitserland is niet nog een actieve klasse. Het is gewoon een andere grond. Een andere juridicie. En bescherming is geen angst. Bescherming is een stille daad van iemand die ver genoeg vooruitkijkt om vandaag al te gaan handelen. En voor hetzindigheid betekent dat dat patroon herkent voordat zich in uw leven herhaalt. Niet uit angst, maar uit verantwoordelijkheid. Voor de mensen die 50 jaar en ouder zijn en die nu luisteren, luistert heel goed. Je hebt levenservaring. Je hebt contacten, je hebt vaardigheden die jaren hebben gekost van je leven om ze op te bouwen. Kennis die een twintigger nooit kan kopen met geld. Dat je potentieel onbenut laten omdat het systeem zegt dat de geit eruit om te beginnen, dat is echt een verspilling. Een tweede inkomstenbron opbouwen betekent niet dat u huidige beroep moet opgeven. Het betekent gewoon dat u zelf nieuwe mogelijkheden geeft. Stap voor stap, zodat jij beslist en niet omstandigheden. En wilde meer weten daarover in mijn blog op website via de netwerkritter.be vind je daar veel meer over deze week. Over de mogelijkheden die voor je open liggen. Want wie vandaag handelt vanuit zelfvoordheid, hoeft morgen veel minder te leven met spijtachteraf. Het begint niet met een groot plan. Het begint mij één eerlijke vraag. Wat stel ik vandaag uit waarvoor ik weet dat ik het moet doen? Ik wil afsluiten met iets wat de basis is van alles. Zelfleiderschap niet wat het doet als mensen kijken. Het is wat het doet als niemand kijkt. De beloftes die je nakomt aan jezelf, ook als niemand je erop aanspreekt. De waarden die gij leeft als het iets kost. De integriteit die je bewaart, ook als die omgeving je uitnodigt om een uitzondering te maken. En je kunt A zeggen. Je kunt A zeggen, maar als je B niet doet, dan klopt dat niet. Dat klinkt simpel. Maar het is wel de moeilijkste les die er bestaat. Want het is makkelijk om waarde te hebben als het allemaal makkelijk is. Een test is er wanneer dat moeilijk wordt. Wanneer de makkelijke keuze naast u staat te wachten. Wanneer iemand het zou weten. Wanneer niemand dat zou weten dat je een uitzondering maakt. Wanneer de wereld u niet zou veroordelen als je afwijkt van wat dat er zegt te geloven. Dat is het moment. En dat is het moment van leiderschap. Ik ben een conservatief progressief rebel. Ik heb vriendinkroren omdat ik bleef staan voor wat ik geloof. Ik heb kansen laten staan die niet klopten met mijn waarden. Ik heb makkelijke wegen niet genomen omdat ze naar de verkeerde bestemming zouden brengen. En ik zou het opnieuw doen. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het enigste is wat klopt naast je hart uiteraard. En vrijheid zonder verantwoordelijkheid is chaos. Leiderschap zonder integriteit is theater. En succes zonder karakter is een lege trofee. En die een vrije leider is niet vrij van verantwoordelijkheid. Hij is vrij dankzij die verantwoordelijkheid. Vrij omdat hij weet wat dat is. Vrij omdat hij keuzes maakt vanuit waarde en niet vanuit angst. Vrij omdat hij niet afhankelijk is van de goedkeuring van anderen om te weten dat hij op de juiste weg is. Dat is de vrijheid die hij naast heeft. En dat is de vrijheid die ik anderen wil helpen vinden. Misschien heeft deze aflevering iets in u geraakt. Misschien voel je ben je aan het groeien, maar ergens verlies ik mezelf wanneer dat hij drugs stijgt. Misschien zij de sterk van de buitenwereld voor de buitenwereld, maar weet je diep van binnen dat als er meer eerlijkheid, meer richting en meer rust nodig is dat je dan wankelt. Misschien stelde al een tijdje een keuze uit waarvan je weet dat je wijdelijk moet maken. Misschien heb je nooit eerder stilgestaan bij hoe afhankelijk jouw vermogen is van vertrouwen in een systeem dat je niet controleert. En er is nog een vorm van decentrale waardebescherming die ik nog niet heb genoemd in deze aflevering, en dat is bitcoin. Wat goud en zilver al duizenden jaren bewijzen dat fysieke schaarste waarde bewaart, is bitcoin het digitale equivalent van dezelfde principes. Het is geen centrale bank die beslist hoeveel er wordt bijgemaakt. Geen overheid die het protocol kan aanpassen wanneer dat daaruit komt. Het is een vast voorspelbaar aanbod, vastgelegd in een code, gecontroleerd door duizenden computers wereldwijd in plaats van door één instituut. Het is precies dezelfde logica als de geschiedenis die ik net heb verteld. De Romeinen die hun munten uitholden. Duitsland die zijn munt liet verdampen. Bretton Woods die zijn belofte brak. Telkens omdat er één centrale partij is die de controle had en die de controle misbruikt, bewust of onbewust, uit noodzaak of uit onmacht. Bitcoin is gebouwd om dat fundamenteel onmogelijk te maken. Niemand kan de geldpers bedienen. Niemand kan het geheim aanbod verlagen, zoals de Romeinen deden met ons zilver gehaald. De regels liggen vast voor iedereen zichtbaar, voor iedereen controleerbaar. Ik ga hier vandaag niet dieper op ingaan. Bitcoin verdient zijn eigen volledige aflevering, en die komt er ook. Ik heb er al over gesproken, maar die komt er volledig. Maar ik wil wel meegeven dat zelfleiderschap op je vermogen niet stopt bij goud en zilver alleen. Ziet het als een spectrum. Fysieke edelmetalen aan de ene kant, gebouwd op duizenden jaren bewezen geschiedenis en bitcoin aan de andere kant, gebouwd op een nieuwe soort wiskundige zekerheid die nog relatief jong is, maar wereldwijd steeds meer wordt herkend. Ook door centrale banken en overheden zelf. Ze kunnen niet anders. Beide zijn vormen van hetzelfde principe. Een uitspraak die zegt ik leg niet al mijn verantwoordelijkheden bij één instituut. Ik begrijp dat dat overweldigend kan klinken als je dat voor nu voor de eerste keer hoort. Eedometalen, juridicties, bitcoin, wallets, opslag. Dat is precies waarom ik niet alleen waarom ik dit niet alleen deel als informatie. Maar als iets waar ik concreet ook begeleiding in kunt krijgen. Ik leid geen mensen op tot experts. Ik geloof daar niet in. Dat is mijn overtuiging. Maar je kan je wel meenemen in de basis. Stap voor stap. Op een tempo dat bij u past, zodat je zelf de keuzes kunt maken vanuit de kennis in plaats van vanuit angst en onwetendheid. En dat is precies waarom ik een riddergesprek dat een riddergesprek bestaat. Niet om u iets te verkopen, maar om samen te kijken waar jouw kennis vandaag staat. Welke vragen voor u het belangrijk zijn en welke eerste stap logisch is voor uw situatie. Ik nodig u heel graag uit voor een gratis riddergesprek. Een riddergesprek is een gratis één op één gesprek voor bewuste ondernemers en professionals die voelen dat ze sterker, vrijer en eerlijker willen leiden. Geen verkoopspraatje, geen oordeel, geen masker, gewoon een volwassengesprek over waar je nu staat en waar je jezelf misschien al verliest en welke volgende stap dat kloppend is voor je. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik de juiste vragen soms je alleen in beweging brengen. De link daarvoor staat in de podcastbeschrijving van deze aflevering. En zoals elke week is er ook een reddere vraag. Dat is een vraag waar jij een week mocht laten inwerken op jezelf, dat jij mocht meenemen, dat je op regelmatige tijdstippen daarover mag nadenken. Op de momenten dat je liever hun gsm pak om even te doen scrollen op social media dat je de riddervraag gebruikt om die tijd te nuttig gaan inzetten. En de riddervraag van vandaag is de volgende. Welke keuze stel jij al een tijdje uit waarvan je diep van binnen weet dat je hem moet maken? En wat kost het jou? Elke dag als je hem niet maakt, dit was de ronde tafel. Ik ben Johan Volke de netwerkredder. Wat heeft deze aflevering in jou losgemaakt? Schrijf het mij op, stuur het mij, of start gewoon een gesprek via deze podcast. Ik lees elk bericht en ik antwoord ook. Je kunt mij ook vinden via de website netwerkredder.be. Volg de Ronde Tafel op Spotify. Bus en op YouTube via Excalibur Networks. Alles daarvan gaat je vinden in de beschrijving van deze aflevering. En vooral verbind met mij persoonlijk via LinkedIn en Facebook en voor wie dat wil, ook op Instagram. Zits kort zit ik ook op Twitter en kan je mij daar ook vinden, want dit medium bestaat niet alleen om te zenden, bestaat vooral om te verbinden. En ik ben heel benieuwd jij bent als luisteraar. Blijf scherp, blijf sober, blijf soeverein en blijf vooral bouwen, vanuit courage. Want de ridder die wacht op perfecte omstandigheden, reedt nooit uit. Tot de volgende aflevering.