Ni pleuje: de prijs van meegaan

Als je maar één woord onthoudt uit deze aflevering: ni pleuje. Niet plooien. Gents voor een levenshouding die niks met Gent te maken heeft en alles met jou.

Deze aflevering gaat over de kracht van coeurage. Niet als mooi woord voor moed, maar als iets veel ouders en veel praktischer: de gnosis in de praktijk gebracht, met Hermes Trismegistus en de hermetica als fundament.

Mijn wagen is 26 jaar oud. Er zit een deuk in de bumper die ik nooit heb laten wegwerken. Niet uit geldgebrek. Ik ken mensen  die zich alles kunnen veroorloven en toch elk jaar opnieuw kopen om een gevoel te vangen dat ze de vorige keer ook al niet gevangen hebben. Dat gevoel zakt altijd terug. Dus koop je opnieuw.

Deze aflevering gaat over dat moment, meestal 's avonds laat, wanneer het stil is en niemand kijkt, waarop je voelt dat je niet meer helemaal thuishoort in de wereld die je zelf mee hebt opgebouwd. Ik geef dat gevoel vier gezichten. Marc, die al vijfentwintig jaar wacht op een moment dat nooit komt. Thomas, bewonderd door iedereen en vertrouwd door niemand, ook niet door zichzelf. Annelies, die haar vermogen keurig over vijf jurisdicties heeft gespreid en zichzelf in geen enkele. Sarah, die alles geeft en nooit iets vraagt, tot ze zichzelf nauwelijks nog herkent in haar eigen werk.

En dan de vraag die ik hardop stel, hard, zonder omweg: is dit nog van jou, of ben je stilaan eigendom geworden van het systeem dat je gevormd heeft?

De kracht van coeurage zit hem niet in het kennen van dat antwoord. Ze zit in het toepassen ervan. Ik leg uit waarom ik dit coeurage noem, en niet gewoon moed. Het raakt aan de gnosis, de leer die Hermes Trismegistus ons naliet. Wat boven is, is als wat beneden is. Je businessplan en je ziel zijn nooit twee aparte laden geweest, hoezeer het systeem je ook wil laten geloven dat je ze kan opsplitsen. Ik vertaal dat hermetische principe naar waar ik zelf sta, in de ondernemerswereld waarin cijfers en ziel elke dag met elkaar botsen. Coeurage is die gnosis niet bestuderen. Het is haar dagelijks toepassen, in elke vergadering, elke investering, elke keuze.

Geen theorie vandaag. Geen omwegen. Wel de vraag die je overdag makkelijk wegduwt, en die ik je aan het einde nog één keer stel, traag, met stilte erna.

Wat je in deze aflevering hoort:

- Waarom de hedonistische tredmolen je nooit geeft wat ze belooft, ook niet als je alles kan kopen

- De kracht van coeurage: waarom het verzet is, geen zachte deugd

- Coeurage als gnosis in de praktijk, met Hermes Trismegistus en de hermetica als fundament

- De hermetische wet "zoals boven, zo beneden" vertaald naar business, cijfers en je ziel

- Vier archetypes waarin je jezelf gegarandeerd herkent, of je nu werknemer, ondernemer, investeerder of zelfstandige bent

- Waarom "vraag en aanbod" niet werkt zoals je denkt als je vanuit coeurage onderneemt

- De riddervraag die je waarschijnlijk liever ontwijkt, en het zwaard dat ook in jouw leven vastzit

Dit is De Ronde Tafel. Ik ben Johan Volckaert, De Netwerk Ridder. Businessmentor met groene vingers, tien jaar tuinier op het Koninklijk Domein van Laken, de grootste privétuin van België. Hier spreken we niet vanuit theorie, maar vanuit wat doorleefd is.

tijdstempels:

00:00 Hook: de deuk in de bumper en de tredmolen

01:11 Vaste intro

03:15 De kern: ni pleuje, ni neute, en coeurage als gnosis

09:10 Deel 1: Marc, de spier die atrofieert

14:36 Deel 2: Thomas, bewonderd maar niet vertrouwd

18:35 Deel 3: Annelies, alles gespreid behalve zichzelf

21:00 Deel 4: Sarah, geven zonder ooit te vragen

24:00 Innerlijke verschuiving: waarom je dwarsliggers nodig hebt

25:00 Business Knights of Growth

28:30 De riddervraag

29:09 Outro: het zwaard in de steen

Links
Boek jouw Riddergesprek in (gratis, 30 min)

De Ronde Tafel | Johan Volckaert | De Netwerk Ridder

Over De Ronde Tafel

De Ronde Tafel is de podcast van Johan Volckaert, De Netwerk Ridder. Voor bewuste ondernemers die bouwen zonder strijd. Die begrijpen dat groei niet begint bij meer verdienen, maar bij anders denken. Over geld, gezondheid, netwerk en leven.

Boek een Riddergesprek

Een strategische diagnose van waar je vandaag staat. We kijken naar je inkomen, je bedrijf, je vermogen, je leefomgeving en je netwerk. Op het einde weet je welke eerste beweging het meeste hefboomeffect heeft.

Ik help jou sowieso met de richting die je nodig hebt en vandaag het best bij je past. Zowel vanuit mijn netwerk, tools en krachtige hacks. 

Volg De Netwerk Ridder

>> Website: denetwerkridder.be

>> LinkedIn

>> Facebook

>> Instagram

>> Business Knights of Growth

Deze podcast is uitsluitend bedoeld als algemene informatie en persoonlijke getuigenis. Niets hierin vormt fiscaal, juridisch of financieel ad...

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Mijn auto staat voor mijn appartement. Dat beestje is bijna 26 jaar oud. Er zit een deukje naar een achterbumper die ik nu heb laten wegwerken. En trouwens, ik heb haar zo gekocht ook. En niet omdat ik er een tijd niet voor had dat ik het er niet uit laat naalden heb, maar omdat mij eigenlijk totaal geen reet kan schelen. Ik draag geen horloge op mijn pols. Ik kan dat ook niet meer verdragen. Ik heb ook geen Elyswagen die om de drie jaar wisselt van kleur. Er bestaat een naam voor het mechanisme waar de meeste mensen wel in meelopen. En die naam is de hedonistische redmolem. Mere woorden, de redreis. Gekoopt, dat wil zeggen, gekoopt niet nieuws. Je voelt je in één keer wat beter. En dat gevoel zakt terug naar waar dat je al waert. Dus je koopt opnieuw, dat blijft zijn herhalen en herhalen en herhalen. En een leven lang gaat ze rennen om stil te blijven staan, welkom bij de ronde tafel. Je zij hierom dat je waarschijnlijk meer wilt. Je wilt meer dan enkel maar omzet draaien. Je wilt meer dan overleven, meer dan wachten totdat rustig genoeg is om er eindelijk aan te beginnen. Deze podcast is de plek waar ik spreek over wat er echt toe doet: leiderschap. Groei. Vrijheid. En niet vanuit de theorie, maar vanuit gesprekken met ondernemers, vanuit mijn eigen ondernemerschap en vanuit de inzichten die u helpen om uw leven en uw business op één lijn te krijgen. Wer zijn dingen die er nergens anders gaan horen. Niet in een cursus, niet in een boek. Alleen in een eerlijk gesprek van iemand die er zelf heeft doorleefd. Ik ben Johan Volku uit de netwerkredder en ik ben business mentor met groene vingers. Voor duurzame en bewuste ondernemers. Voor mensen die erin staan en op zoek zijn naar oplossingen. Alles wat ik hier breng, heb ik zelf doorleefd. Te fouten, te opnieuw beginnen. De lessen die alleen komen als je bereid bent om eerlijk te gaan kijken. Mijn doel is niet dat je alles perfect doet. Mijn doel is dat je elke dag een stapje dichter komt bij wie je wilt zijn. Bij het leven dat je wilt leiden. En ik doe dat via drie assen, die alles samenbrengen: je relaties, je netwerk en je gezondheid en leefomgeving en je financiële intelligentie. Want je kunt niets toepassen wat je niet weet. Wat je wel weet, verandert alles. Hier bouwen we vanuit courage: de moed om te ondernemen vanuit het hart. Ik wens u heel veel luisterplezier toe, maar laten we vooral beginnen, ik spreek hier niet tegen de massa. Ik spreek hier tegen de bewuste ondernemer, de bewuste mens. Wie dat er niet klaar voor is, zal wel vanzelf afhaken. Maar wie dat er wel klaar voor is, weet het al voordat ik die de zin hier aan het afmaken ben. Deze aflevering mag een beetje meer grens klinken, terug naar meer goed. Vooral omdat de Gentse feesten weer start zijn. En daarom. Als je één ding wil ontgouden van deze aflevering is het volgende. Dat je je eigenheid behouden. Doen wat jou dient, en vooral dit bij jezelf blijven in de grens vertaald worden als niet pleien en ook niet neuten. We gaan een keer weer een keer. Ik sprak over die traitmolen. Ik ben daar nooit in gestapt. En niet omdat ik me dat niet kan voorloven, maar ik ken genoeg mensen die zich alles kunnen voorloven en er toch nooit van afgeraken. Ik sta er niet op omdat ik ergens tussen een tuin in laken en een crash die ik zelf heb meegemaakt, iets ben tegengekomen of iets te weten gekomen ben, dat ik niet meer kan vergeten. Omdat ik het ene keer als je het weet. Valt er niets te vangen in die molen. Nooit geweest ook. Als krachtige ondernemer bouw je. Gepresteerd, gegroeid, gedraagt verantwoordelijkheid en je kunt dat goed. Maar ergens, meestal z'n avonds laat. Wanneer dat stil is en wanneer niemand kijkt, voelde jij iets dat de overdag makkelijk wegduwt. Het gevoel dat het daar eigenlijk niet meer thuis wordt in die wereld die je zelf hebt mee hebt opgebouwd. Je voelt dat er iets niet juist zit. Als het iets niet juist. Dat het gewoon niet meer klopt. En dat gevoel heeft geen naam nodig om dat echt te zijn. Je weet dat gewoon. De maatschappij leert u van jongs af aan confirmer. Meer en beter. Aanpassen is slim. Een mening voor jezelf houden is professioneel. En net daar is voortdurend plooien, verdwijnen de meeste levens van mensen die er had kunnen leiden. Met andere woorden, je wordt van jongs af gestilleerd om mee te draaien in een systeem dat niet noodzakelijk je belangen dient. Ik heb lang gezocht in de verkeerde tegenstellingen. Het maken van deze podcast was ik aan het denken: hoe kan ik dat nu het beste voor worden? Je hebt geluk versus status. Het bezit versus eenvoud, maar dat zijn allemaal eigenlijk tussenstations. En geen van beide zijn bestemmingen. Dus de echte vraag is deze. Leeft jij nu volgens je eigen code of zal zij de stilkans gaan liggen voor watenaagjes normaal heet. Want courage is geen zachte deugd. Het is verzet. Je moet om dwars te liggen in een wereld die confirmeren beloont en eigenheid afstraft. Het is een leven volgens uw voorwaarden volgens uw waarheid. En ik stel de regels niet een vraag om te provokeren. Ik stel ze een vraag omdat blind volgen een vorm van liegen is tegen mijzelf. Pleesbewustzijn. En dwars liggen lijkt een tegenstelling, en toch zijn ze geen tegenstelling. Beide komen uit dezelfde bron. Trouw aan de code die je zelf hebt toegepast en niet aan de code die je wordt opgelegd. We gaan het niet hebben over onwegen vandaag. Niet naar de mond praten. Maar gevormd door anderen of gevormd door jezelf. Je gewoon te kiezen. Wat ik hier courage noem, is geen nieuw woord voor moed. Het is een oud woord. Het is zelf ouder dan de meeste dingen die vandaag als wijsheid worden verkocht. Het is de gnosis. De kennis die je niet leert uit een boek, maar die je verwerft door te leven, in de praktijk te brengen. De leer. De leer die Hermes Tismegistus ons naleet, de hermetica. Die zegt dat eigenlijk heel eenvoudig. Wat boven is, is als wat beneden is. Uw innerlijke staat en uw uiterlijk leven zijn noodgescheiden. Hoezeer het systeem je ook wil laten geloven, kan ze opgesplitst zijn. Een businessplan hier, uw ziel daar netjes gescheiden in twee laden. Courage is de Gnosis. Niet bestuderen. Het is er toepassen. Elke dag opnieuw. In de vergadering waar de Gijs weigters spreekt, in de investeringen die de weigert of aanvaart. In de etentjes waar de wel of niet naartoe gaat. Kennis die je niet in de praktijk brengt, is geen kennis. Dat is gewoon decoratie. Je gaat de slingers opgangen en dat is het. Ik werk graag met een paar terugkerende figuren aan deze tafel. Met avatars waar anderen, jij en ik. U kunt in herkennen. Mark, Thomas, Anneliese Sarah. Geen van hen bestaat letterlijk, en tegelijk bestaan ze allemaal want ik heb elk stuk van hen al honderden keren gezien, gehoord aan tafel had. Zijn archetypes. Geen individuen. En daarom werkt dat zo goed. Jij gaat jezelf niet in één naam herkennen. Je gaat je jezelf herkennen in een zin, in een gewoonte, in een stilte die je zelf ook kent. En denk aan iemand die je kent. Denk nu aan iemand wat kent. 55 jaar, of ongeveer daar rond. Die persoon is al 25 jaar actief binnen dezelfde soort structuur. En ondertussen misschien al aan zijn derde werkgever toe. Maar hij wezen altijd in hetzelfde huis, dezelfde ochtendroutes, dezelfde stilte in de vergadering op het moment dat hij eigenlijk zou moeten spreken, en dat hij het niet eens is. Gevolg doordat hetzelfde knikken, dat hij even knikt met zijn hoofd. Dat hij zegt ja, het is wel in orde. Maar eigenlijk diep van binnen weet hij dat niet in orde is. Hij noemt dat loyaliteit. Moeilijk woord dat ik niet lastig kan uitspreken. Je weet, als je eerlijk bent, dat het angst is mij net pak aan. Een uitstekend en direct synoniem voor loyaliteit is trouw. Een begrip wordt ook vaak omschreven met woorden als getrouwheid oprechtheid en eerlijkheid. Het duidt op een standvastige toewijding en verbondenheid aan personen, principes of organisaties. Maar misschien zeid gij die persoon niet zelf, of misschien wel. Meer dan je zou toegeven aan deze tafel. Ik heb dat type al vaak tegenover mij gehad, in gesprekken die niet altijd worden opgenomen, mensen die perfect kunnen uitleggen waarom ze blijven. Want het is goed voor die verzekering. Het is goed voor de stabiliteit, de kinderen studeren nog. Stuk voor stuk allemaal waar, maar ook stuk voor stuk alibi's. Want ergens diep genoeg om noodhardop uitgesproken te worden, weet die mens al jaren wat hij zou moeten doen. Hij of zij wacht alleen op het moment dat het veilig genoeg voelt om te springen. En ik geloof mij vrijdag moment komt niet. Er is er nood te komen voor wie er ooit op gewacht heeft. Ook niet voor u als je er een half op wacht. Het probleem is niet dat hij of jij of zij te weinig moed heeft. Het probleem is dat die spier voor moeilijke keuzes na jaren niet gebruikt te worden, begint te atrofiëren, begint af te sterven. Je bent het gewoon niet meer gewend om voor uzelf te kiezen. Tegen de verwachting van je omgeving is. En een spier die niet gebruikt, sterft niet letterlijk af, maar ze wordt gewoon kleiner, stiller. Totdat je vergeet dat ze droeid was. Tot op een dag dat je naar uzelf kijkt en niet meer weet waar die eerste felle koppige, eigenzinnige versie van u eigenlijk naartoe gegaan is of wat die gebleven is. De confrontatie is simpel. Maar ze is ook medoegeloos. Hoeveel van wat jij tusnaast moet, is in werkelijkheid een keuze die je nooit had durven maken? Hoeveel van de dagen zijn eigenlijk beslissingen van een 20 jaar jongere versie van uw eigen die je nooit meer hebt durven herzien. Courage is hier geen revolutie. Ik vraag u niet om morgen een ontslag op tafel te leggen. Ik vraag u ook niet om uw leven om te gooien tegen het einde van die podcast. Courage is één keer nee zeggen tegen iets dat iedereen rondom u volkomen normaal vindt. Een vergadering waar jij wel zegt wat het denkt. Een avond waarop jij niet meegaat naar een etentje dat je toch maar uitput. Gewoon omdat het dus naast hoort te gebeuren. Eén keer volstaat om te voelen dat die spier nog leeft. En als jij voelt dat ze nog leeft, ga je hier niet meer zo gemakkelijk laten wegwijnen. Misschien herkende Thomas. Misschien bij een ondernemer of heb je iets opgebouwd waar veel mensen jaloers op zijn. Personeel. Cijfers die jaarlijks een groen pijltje tonen. Een profiel dat er onbristelijk uitziet. Je wordt bewonderd op recepties en netwerkgroepen door ondernemers die nog moeten beginnen. En toch, als je s'avonds alleen bent met je eigen gedachte. Dan bij je zelf soms niet meer de eerste die zichzelf durft toegeven dat niet meer klopt. Bewonderd worden en vertrouwd worden. Dat zijn twee verschillende dingen. En als je alleen het eerste hebt, bewonderd worden, is dat een andere soort eenzaamheid dat mensen van buitenaf ooit zou vermoeden. Je hebt namelijk een systeem gebouwd voor je klanten, voor je team. Processen die vlekloos draaien. Een organogram die klopt. Een groeistrategie die op elke slide indruk maakt. Alleen dat systeem dat je voor iedereen rondom u hebt opgetrokken, heb je misschien nooit voor jezelf gebouwd. Uw agenda is die van de markt geworden. De definitie van succes is die van investeerders, je concurrenten, de benchmark, die je ooit ergens hebt opgepikt en nooit meer hebt durven wegleggen. En ergens onderweg tussen twee groeispeurten, zei je misschien de vraag kwijt geraakt, of dat dat nu echt uw eigen definitie van succes was. Of dat dat iets was dat de markt moest dienen, of wat jij dacht dat de markt moest dienen. Ik heb dat patroon te vaak gezien om het toeval te noemen. Een ondernemer die van buitenaf van alles heeft en van binnenuit voelt alsof dat zijn eigen zaak hem niet meer herkent, of omgekeerd. Dat is geen crisis van cijfers, een crisis van eigenaarschap in uw eigen leven. Courage is hier niet te stoppen. Of vooral courage is hier vooral niet te stoppen. Het is uw zaak durven te vorm teven naar uw eigen normen, niet naar die van de markt die toekijkt. En dan krijg ik de vraag van mensen in gesprekken. Ja, hola, dat is toch vraag en aanbod. Hoe zit dat dan? Dat zit toch zo in aan elkaar. Het moet toch eerst vraag zijn voor dat een aanbod kunnen bieden. Een ondernemerschap vanuit het hart, vanuit courage, bericht je de markt open voor je eigen product. Dus vanuit aanbod creëer je de vraag. Er gaan altijd mensen zijn die het aanbod wat jij neerzet, die daar de vraag rond hebben en die naar je toe komen. Dat is een veel gezondere benadering, ook als dat trager oogt dan de groeikurvers die de gewensheid te tonen. Ook als dat kleiner oogt dan van wat er u verwacht wordt door mensen die uw balans nooit hebben gezien, maar wel een mening hebben over je tempo. Vooral dan. Want de dag dat jij je eigen maatstaf durft te kiezen boven die van de markt, is de dag dat je zaak eindelijk weer van u wordt. Misschien heb je het vermogen keurig gespreid over meerdere juridicties, meerdere structuren, meerdere adviseurs die allemaal vertellen dat je het slim hebt aangepakt. Op papier. Zij toonbeeld van financiële intelligentie. Je hebt alles gespreid. Behalve jezelf. Gij zelf zit misschien nog altijd volledig in één juridictie, en de juridictie is van wat de macht van je verwacht. Je beweegt in een wereld die alles herleidt tot twee dingen. Rendement en risico. Een wereld waarin een derde vraag of iets nog klopt, met wie dat gij bent, niet eens op het formulier staat. Niemand aan uw tafel van adviseurs stelt die vraag. En waarom zo dat doen? Voor wat zo die vraag stellen? Ze verdienen toch geen geld mee? Ik heb ooit iemand horen zeggen dat het makkelijker is om een verkeerde investering toe te geven dan een verkeerd leven. Bij een investering kun je gewoon herbalanceren. Maar bij een leven dat de jarenlang volgens andere mans logica is opgebouwd, is herbalanceren een stuk pijnlijker, want het raakt aan wie jij bent geweest, niet alleen aan wat jij bezit. Uw strijd als je je daarin herkent, is dus niet financieel. Hoe hard dat het ook lijkt in de wereld waarin u begeeft. Het is de moed om principieel te blijven in een omgeving die net het compromis beloont. Een omgeving die vraag waarom zou je die winst laten liggen? Het is toch maar zaken. Courage hier is een investering weigeren die wel winst oplevert, maar niet klopt met wie jij bent. Dat voelt op het eerste gezicht als een dure keuze. Als je zo op papier ziet staan. Je laat rendement liggen. Maar het is de enige keuze die je s'nachts nog laat slapen, zonder dat je het gevoel hebt dat een stukje van jezelf hebt verkocht voor een paar procent extra. Misschien herkende je Sarah. Sarah is afstandig en ze geeft. Ze geeft aan haar klanten, aan haar team, aan iedereen die iets van nodig heeft. En ze vraagt zelf nooit iets terug. Je leidt u een business met een ijzere discipline. Je zelf leiden, dat is een ander verhaal. Je begon ooit met iets dat rauw was. Op een goede manier. De manier waarop iets onaf is, omdat het net gemaakt is door de mens en niet door een marketingbureau. Stap voor stap voelde de druk om je heen om dat te verpakken zoals de markt het graag ziet. Gladder, commerciëler en vaarbaarder voor een breder publiek. En iedere keer had je een Klein beetje gaan bijschaven. Zus een randje wegveilen dat niet te laagjes professioneel overkomt. Niemand doet dat met kwaade bedoelingen. En niemand gaat u ook met kwaade bedoelingen influisteren. Het kwam in kleine adviezen goed bedoeld, van mensen die het beste met je voorhadden. En toch verloorde jij bij elke aanpassing een stukje van jezelf, zonder dat je op dat moment dat zelf merkt. En pas achteraf, als je naar je eigen werk kijkt, herkent je soms nog nauwelijks wat je neergezet hebt. En dat is het verenigen aan dat soort plooien. Het gebeurt niet in een één grote verandelijke stap die je met heel voelt. Het gebeurt in tientallen kleine, redelijk klinkende stapjes. Die samen een compleet andere mens opleveren dan wie jij ooit behoost bent ooit begonnen bent. Courage hier is je werk terug lelijk mogen laten zijn, waar dat lelijk was, of is, of moet zijn. Ruw waar dat ruw is, eerlijk, ook als dat minder glad overkomt en minder makkelijk verkoopt. Het is durven geven aan uzelf, wat er al die jaren alleen aan anderen gaf. De ruimte om onvolmaakt aan uzelf te zijn. Deze podcast is daar een voorbeeld van, want deze podcast is opgenomen in één, maximaal drie takes. That's it. Een proeftake en onmiddellijk opnemen zonder editen. En dan de innerlijke verschuiving. Misschien herkent je jezelf in geen van deze vier. Misschien herkent je je in alle vier tegelijkertijd. Elk op een ander moment van de week. Als werknemer, als ondernemer, als investeerder of als afstandige. Vier verschillende inkomsten, vier verschillende agenda's, waaronder de verschillen zit exact dezelfde breuklijn. Ergens heb jij, net als zij, waarschijnlijk een stukje van jezelf ingeruild in iets dat je naagjes normaal heet, of professioneel heet of slim heet. Misschien voelde jij ook stuk voor stuk dat er iets ontbreekt zonder dat je het altijd kunt benoemen. Dat is geen toeval. De maatschappij is niet gebouwd op mensen die dwars liggen. Het is gebouwd op mensen die plooien, die maken dat het geheel voorspelbaar is, beheersbaar. Want een systeem waar iedereen zich netjes aan binnen de lijntjes houdt, is een systeem dat gemakkelijk te sturen valt. Wie dwars ligt, die wordt lastig gevonden. En niet omdat hij schade aanricht, maar precies omdat hij niet meer te sturen is. Hij is oncomfortabel voor wie dat gewend is, aan controle. En het is precies daarom dat waardevol is. Ook voor u. Maar weet je hebt dwarsleggers nodig om een trein te doorijden. Net als een vliegtuig tegenwind nodig heeft om op te stigen. Dus courage is die een weerstand omarmen in plaats van haar glad te willen strijken. Niet om lutruchtig te zijn, maar ook niet om hoe vooral tegelijkertijd over je gelijk te halen. Niet om tegen alles en iedereen in te gaan het principe. Wel om overeind te blijven op uw eigen fundament. Ook wanneer dat een druk om te buigen toeneemt. Vooral op het moment dat hij een druk toeneemt. En er is een verschil tussen buigen omdat het klopt, en buigen omdat het gewoon makkelijker is om te buigen. Het buigen. Het eerste is wijsheid. En het tweede is verraad aan je eigen. Langzaam. Beleefd. Bijna onzichtbaar voor wie dat er middenin zit. Ook voor u als jij er middenin zit. Misschien voelde jij, terwijl dat hier een beluister bent, dat je niet langer past in het plaatje van deze maatschappij. Of toch niet de maatschappij wat de maatschappij van u verwacht. En niet uit opstandigheid, maar uit dieper weten dat er meer is dan dat er u wordt voorgesteld. Dat gevoel is geen probleem om op te lossen, zeg je al voorhand. Het is een teken dat Gij wakker aan het worden bent. Ik pleit niet voor isolatie. Ontwaken hoeft niet alleen te gebeuren. Bij Business Nights of Growth, mijn businessplatform, vind je mensen die dezelfde trajector loopen als jij, die het grotere plaatje willen zien in plaats van het dagelijkse reis. Die bouwen aan vertrouwen met anderen die niet vragen dat jij je aanpast, maar die uw tijd of je vrijheid van denken en leven net versterken. De cashflow game die we samenspelen, is daarbij geen doel op zich. Het is een instrument om helderheid te krijgen over wat werkelijk van waarde is voor u. Los van systemen die u dat willen laten geloven. En als je dan echt iets in u geraakt is, begin dan niet met die grote stappen te zetten. Begin met een riddergesprek. Riddergesprek is een 30 minuten gesprek, heel erg drempelig. Geen verkoop, geen verplichting. We gaan gewoon to de point recht naar het doel. En we gaan gewoon een gesprek aan vanuit helderheid in een wereld die vaak allesbehalve helder is. En zoals in elke aflevering is er een riddervraag. En dat is nu niet anders. En de ritdevraag van vandaag is. Durfde jij nog dwars te liggen? Of zou jij lang gaan liggen? Ga met deze confronterende vraag aan de slag. Schrijf het op voor uzelf, een blauwe inkt. Schrijf en laat het doorvallen. Laat het doorkomen. Ervaar wat dat met u doet. Dit was de ronde tafel. Ik ben Johan Volker de netwerkredder. Heeft deze aflevering iets losgemaakt? En zo ja, wat? Schrijf het mij op, stuur het mij. Start een gesprek onder deze podcast in de comments. Ik lees elk bericht en ik antwoord ook als mens. Volg de ronde tafel op Spotify, Bush of YouTube. En verbind met mij op LinkedIn. Of op Facebook voor mensen die geen LinkedIn hebben, of op Instagram. Je kunt mij vinden op Instagram als de netwerkredder, maar alles staat in de aflevering beschrijving van deze podcast. Want dit medium bestaat niet alleen om te zenden. Het bestaat vooral om te verbinden. Er is een legende die je waarschijnlijk kent. Over een zwaard. Vastgeklonken in een steen. Niet vastgehouden met een slot of met kettingen, maar door iets veel sterker. De overtuiging dat alleen wie dat er klaar voor is, dat zwaar eruit kan trekken. En velen hebben het geprobeerd. De sterkste, de machtigste, de luidste. Ze hebben allemaal gefaald. Totdat er iemand kwam die niet trok uit kracht, maar het vanuit courage. En dat zwaard staat ook in uw leven. Misschien noemde jij dat je een business, je gezondheid, uw relaties of je vrijheid. En je weet het nu al. Het wacht niet op de sterkte, het wacht op jou. Op het moment dat hij stopt met wachten op perfecte omstandigheden. Daarom blijf scherp, blijf sober, blijf soeverein, maar vooral blijf bouwen vanuit courage. Want de ridder die wacht op perfecte omstandigheden reedt nooit uit. Tot de volgende aflevering.